காதல் = சுவாசம் ???!!!

உன்னை நான் சந்திக்காமல் இருந்திருந்தால்...
சுவாசிக்காமல் உயிர் வாழும் வித்(ந்)தை மட்டும் அறிந்திருப்பேன் !

என் கண்ணீர் + என் கவிதை = நீ !!!

நீ தப்பிச் செல்ல கூடாதென்று ,
மனத்தினில் மறைத்து வைத்தேன் .

என்ன பிரயோஜனம் ,

பலநேரங்களில் ..கண்ணீராய் மாறி
விழிகளின் வழியாகவெளியேறி விடுகிறாய்...
சில நேரங்களில் ... கவிதையாய் ..!

ம்....

......

பிரிவு

காதலின் வெம்மையை விட

பிரிவின் நிழல்

சில நேரங்களில் மேலானது !

=============

தொலைக்கவிருந்த என் அடையாளங்களை
மீட்டுக்கொடுத்தது - உன் பிரிவு !

செல்லமே...

கன்னங்கள் உரசிக்கொண்டு
கார்மேகம் கரைவதை
காண்பிக்க வேண்டும் ...

இறுக்கி அணைத்தபடி

இரவின் நிசப்தத்தை

உணர்த்த வேண்டும் ...

புரியாது போனாலும்
புதியவென் கவிதைகளை
புலப்படுத்த வேண்டும்..

உணர்வுகளின் உள்ளே
உறங்கிக்கிடக்கும் இசையை
கேட்பிக்க வேண்டும்...

சுட்டு விரல் பற்றியபடி
சூரியக் கதைகள்
சொல்ல வேண்டும்...

செல்லமே ,

தேக்கிய அன்பெல்லாம்
திசையறியா ஆசைகளாய்
சிதறியிருக்கிறது ...

சிதறிக்கிடந்த நான்
கோர்க்கப் பட்டிருக்கிறேன் ,
தாய்மையால் !

வட்டப்பாதை

முழுமை

பாதி உயிரை
ஆதியில் தந்தான் ...

மீதியை ,
காதல் தந்தது !